1442. hicrî yılın 28 Ramazan’ında İsrail’in Filistinlilerin yaşadığı Şeyh Cerrah mahallesi ve Mescid-i Aksa’da gerçekleştirdiği saldırılar, bayram günlerinde Gazze’nin bombalanmasıyla devam etti. Aslında İsrail’in bu saldırıları sistematik bir planın parçası. 19. yüzyıldan beri işletilen bu plan, bugün Kudüs’ün tamamen Müslüman nüfustan temizlenmesi ve Mescid-i Aksa’nın korunaksız kalarak yıkıma hazır hale gelmesi için son raddesine yaklaşıyor.
1948 değil, 1918’den beri
1948 sonrası İsrail, sistematik bir yayılmacılık ve etnik temizlik politikası izledi. İsrail 1950’de Batı Kudüs’ü başkent ilan etti; 1967 yılındaki Altı Gün Savaşı’nın ardından da Doğu Kudüs’ü işgal ederek tüm şehri ele geçirdi. İsrail sert gücünü yumuşak güç unsurlarıyla da destekledi. Bu kapsamda, Altı Gün Savaşı sonrasında İsrail’in ayakta kalacağı inancı, dünyanın farklı bölgelerindeki Yahudiler arasında yerleşti ve Kudüs’te 200 bin yerleşimci iskân edildi. 1980’de Kudüs “birleşik, bölünmez ve ebedi başkent” ilan edildi; bu karar 6 Aralık 2017’de ABD Büyükelçiliğinin Kudüs’e taşınmasıyla pekiştirildi ve 1980’lerin ortalarında Etiyopyalı Yahudiler ve Soğuk Savaş sonrasında da Rus ve Polonya Yahudileri, Kudüs topraklarına yerleştirilmeye başlandı.
Yumuşak güç makyajlı işgal ve etnik temizlik
İsrail sert güç kapsamında, sömürgeci tavrın bir pratiği olarak “yerleşimci politikası” üzerinden etnik temizlik politikası yürüttü. “Yerleşimci politikası” kapsamında İsrail, Kudüs’te yoğunlaşan yerleşim yerlerine silahlı ve radikal Yahudileri yerleştiriyor ve çeşitli provokasyonları bahane ederek Kudüs’te mukim Müslümanları evlerinden etmeye çalışıyor. Bilhassa 1967 Altı Gün Savaşı’nın ardından, İsrail 800 yıllık bir vakıf olan Meğaribe Mahallesi’ni yerle bir etti. Sömürgeci zihniyetin etnik temizlik politikası, İsrail’in tüm şiddet içerikli hamlelerini kapsıyor. Kaynaklara göre 1987-1993 yılları arasında gerçekleşen Birinci İntifada’da toplam 160 İsrailli, 2 bin 162 Müslüman hayatını kaybetti. 2000-2005 yılları arasında gerçekleşen İkinci İntifada’da ise bin 31 İsrailli, 5 bin 103 Müslüman hayatını kaybetti. İstatiksell’in verilerine göre, 2008 yılından bugüne kadar toplam 5 bin 618 Filistinli hayatını kaybetti, 120 binin üzerinde Filistinli de yaralandı. Yaşanan çatışmalarda 2008’den bugüne kadar hayatını kaybeden İsrailli sayısı ise 251’dir. Tablo 1 verilerinde açıkça görüldüğü üzere, İsrail’in tansiyonu yükseltip çatışmaya zemin hazırladığı her durumda, Filistin topraklarındaki Müslüman nüfusu adım adım yok edilmekte.
Tablo 1: İsrail-Filistin çatışmasının insani maliyeti (2008-2020)
İsrail - Filistin Anlaşmazlığının İnsani Maliyeti, 2008 - 2021 pic.twitter.com/AvZbwWQDqH
— istatiksell (@istatiksell) 14 Mayıs 2021
Şiddet merkezli Kudüs’ü Yahudileştirme stratejisi
2016’nın sonunda İsrail parlamentosu Knesset’in Mescid-i Aksa’da ezan okunmasını engelleme girişiminin ardından, Müslümanların tepki göstermesi üzerine, İsrail güçleri şiddetli bir müdahaleyle Kıble Mescidi’ne girdi. Bu müdahale esnasında İsrail güçlerinin Kıble Mescidi’nin içindeki elektrik tesisatına ve kontrol panellerine yönelik saldırıları da Kıble Mescidi’ni yakmaya yönelik iradenin bir diğer boyutunu gözler önüne serdi.
İsrail Müslümanların Mescid-i Aksa’ya girişlerini yasaklayarak, girişlere yaş sınırı koyarak, yerleşimci radikalleri kullanarak Mescid-i Aksa’yı ve Müslümanları taciz etme girişimlerine devam ediyor. Her Ramazan-ı Şerif’te gerginliği yükseltip çatışmaların kapısını aralayan İsrail, bilhassa Kadir Gecesi harekete geçiyor. İsrail’in amacı Müslümanların tepki eşiklerini yükseltip muhtemel bir bölünmenin ve devamında tam işgalin kolay gerçekleşmesini sağlamak ve Filistinli Müslümanları provoke edip kendi gerçekleştirdikleri saldırılara meşruiyet zemini oluşturmaktır.
Filistin topraklarının yüzde 85’ini işgal etmiş olan İsrail, 1918 yılından bugüne kadar sistematik şekilde uyguladığı işgal politikasının sonuna yaklaştığı sanısıyla, sert güç kullanımını artırdı. 1442 Hicrî yılının 28 Ramazan’ında Mescid-i Aksa ve Şeyh Cerrah mahallesine saldıran ve Ramazan Bayramı’nda saldırı hattını Gazze’ye kaydıran İsrail, yine çocuk, kadın, yaşlı gözetmeksizin çok sayıda masum sivili öldürdü ve yaraladı.
Dünyanın gözü önünde savaş suçu işlemek
Uluslararası basına saldıran İsrail’in basın özgürlüğü performansı
İsrail’in açık şekilde savaş suçu işlediği, basının hedef alınmasıyla reddedilemez bir boyuta ulaşmış durumda. Bu noktada sorulması gereken, “Bugüne kadar defalarca basın mensuplarını doğrudan ve dolaylı olarak hedef alan İsrail’in basın özgürlüğü raporlarındaki yeri nedir?” sorusudur. Sözde bağımsız olan ve nicel verilerle her yıl ülkelerin basın özgürlüğünü puanlayan Freedom House, Sınır Tanımayan Gazeteciler Örgütü (RSF) ve Gazetecileri Koruma Komitesi (CPJ) gibi kuruluşların raporlarında İsrail’in konumu, Filistin topraklarını işgalde yumuşak güç unsurunu işlevsel olarak başarılı şekilde kullandığını gösterir niteliktedir. Freedom House’un İsrail verileri Tablo 2 ve Tablo 3’te gösterilmiştir.
Tablo 2: İsrail’in basın özgürlüğü puanı (2005-2017)
(2005 ve 2017 arası ise doğrudan basında yapılan haberler, çevresel ekonomik faktörler gibi ölçütler ile hesaplanmıştır)
Tablo 3: Sivil özgürlükler ve politik haklar açısından İsrail (2005-2021)
(2005 ve 2017 yılları arası 7 üzerinden puanlanmıştır. 0’dan 7’ye özgürlük azalmaktadır. 2018 sonrası dönem 40 ve 60 üzerinden değerlendirilmiştir; puan arttıkça özgürlük artmaktadır)
Tablo 2 ve Tablo 3’teki Freedom House verilerine göre, İsrail basın özgürlüğü, sivil ve politik haklar bakımında dünyanın özgür ülkeleri arasında yer alıyor. Yapılan hesaplamalardaki kriterler arasında eşitlik, saygı, insan hakları, özgürlük gibi değerlerin olduğu göz önüne alındığında, verilerin güvenilirliği ve inandırıcılığı bir hayli tartışmalıdır. Nitekim 2000-2005 yılları arasında gerçekleşen İkinci İntifada’da bin 31 İsrailli ve 5 bin 103 Müslüman hayatını kaybetti. Ayrıca Tablo 1’de İsrail’in işgal girişimleri sonucu ortaya çıkan yaralı ve ölü sayıları ortadadır. İsrail’in saldırılarında Cenevre Sözleşmesi kapsamında sivil statüde sayılan basın mensuplarını da hedef aldığı inkâr edilemez bir gerçektir. Hal böyle iken İsrail’in sivil ve siyasi haklar ile basın özgürlüğü konusunda dünyanın örnek ülkeleri arasında gösterilmesi ancak kötü bir şaka olarak adlandırılabilir. Durum Freedom House dışındaki Batı menşeli ve Yahudi sermayesince desteklenen başka sivil toplum kuruluşları nezdinde de farklı değil. Örneğin RSF’nin 2021 Basın Özgürlüğü Endeksi verilerine göre, İsrail 100 üzerinden 30,84 puan ile 180 ülke arasında 88’inci sırada yer almıştır. Aynı endekste Filistin 44,09 puan ile 137’nci sırada, Türkiye ise 50,02 puan ile 154’üncü sırada yer almaktadır. İkinci İntifada’nın gerçekleştiği yıllarda İsrail’in basın özgürlüğü puanlarının 2003 yılında 8.00, 2004 yılında 8.00 ve 2005 yılında 10.00 bandında olması, ancak Yahudi lobisinin algı ve manipülasyon konusunda küresel dünyanın en kullanışlı araçlarından olan medya gücünü kontrol etme başarısıyla açıklanabilir.
Türkiye uluslararası kamuoyunu harekete geçirdi
Devlet destekli terörizm
[AA, 18 Mayıs 2021].
