Türkiye'de demokratik siyaset, sürekli bir şekilde siyaset-dışı aktörlerce olağanüstü hal durumunda tutulmaya çalışıldı. Siyasetin normalleşmesi milli iradenin siyasi iktidarda tecelli etmesi anlamını taşımaktaydı. Millet iradesinin siyaseti belirlemesi ise millet- devlet yabancılaşmanın sona ererek ülkenin bağımsızlaşması ve gelişmesiyle sonuçlanacaktı. Gerçekten de toplumsal düzen ve birlik ontolojik olarak siyasal olanın yatışmasına bağlıdır. Ülke tarihinde nadir olarak tecrübe ettiğimiz böylesi dönemler, ülkenin uluslararası siyasette özneleştiği, büyük ekonomik kalkınma adımlarının atıldığı, siyasette demokrasinin yerleşiklik kazandığı ve toplumsal barışın kök saldığı dönemler oldu. Bunun dışındaki geniş zaman dilimlerinde ülkede adı konulmamış bir olağanüstü hal durumu ve bunun ürettiği bir düzensizlik ve yabancılaşma hakim oldu.
DARBE DEĞİL İŞGAL
Bu çabalar istenen sonucu vermeyince yani gereken rıza üretilemeyince, en son çare olarak zora başvuruldu. Ordunun içerisinde FETÖ liderliğinde bir grup subay, millet ile devlet arasındaki sembolik ve somut bağ olan Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ı etkisiz hale getirerek aradaki bağlantıyı kesmeye çalıştı. Dolayısıyla bu darbe doğrudan Erdoğan'a, millet ile devlet arasında gelişen bağa, devletin milletin kontrolüne geçmesine karşı yapılmış bir darbedir. Bu haliyle darbelerde sıkça yaşanan durumu yani sıradan bir lider kadrosu değişiminin sınırlarını aşmakta ve bir işgal hüviyetine kavuşmaktadır. Keza halkın alanlarda bayrak ve tekbirlerle yaşananlara gösterdiği tepki, darbenin halk tarafından varoluşsal bir tehdit, bir işgal olarak algılandığını gözler önüne sermektedir.
TÜRK TOPLUMUNUN KENDİNE GELMESİ
Bu tarihi olay Türkiye'de yepyeni bir dönemin başlangıcıdır. Türk toplumu uzun bir aradan sonra kendisiyle ve devletiyle ayrışmasına son vererek "kendine gelmiş" ve bir siyasi özne olarak tarih sahnesine yeniden çıkmıştır. Nasıl ki Avrupa 1789 Fransız Devrimi'yle kadimden modern döneme geçti, 2015'te de sadece Türkiye değil, Doğu için de böylesine tarihi bir kırılmanın ilk adımı atılmış oldu. 1789'un sloganı "herkes için özgürlük ve eşitlik"ti. İnsanın ve bir bütün olarak toplumun kendi kaderini eline almasını sembolize ediyordu. Bu slogan Doğu'ya ulaşmadı, modernleştirici elitlerin elinde sadece lafta kaldı. Doğulu toplumlar Batıcı ve otoriter yönetimler altında sömürgeleştirildi, nesneleştirildi, kendine yabancılaştırıldı. Arap Baharı'nda Arap halkları bu duruma başkaldırdı ama başarısız oldu. Türk halkı ise, 2002'den 2015'e uzanan süreçte bu talihsiz kapandan çıkmayı en sonunda başardı. Bu kırılma diğer Doğulu toplumlara ilham olmaya devam edecektir. Artık cin şişeden çıkmıştır.
Zamanın ruhu istiklal yönünü göstermektedir.
[Sabah Perspektif, 23 Temmuz 2016].
