Bu analiz Türkiye’de ortaöğretim sistemine ilişkin yapısal sorunları inceleyerek mevcut modele alternatif oluşturabilecek farklı yapılanma önerilerini çok boyutlu bir yaklaşımla değerlendirmektedir. Özellikle 12 yıla uzatılan zorunlu eğitim süresinin, farklı ilgi ve yeterliliklere sahip öğrenciler için esnek ve yönlendirici öğrenme yolları sunmakta yetersiz kaldığı görülmektedir. Sistemin merkeziyetçi kurgusu, mesleki eğitimin istihdamla uyumundaki zayıflık ve öğrencilerin sosyal-duygusal gelişimini destekleyen yapıların sınırlılığı da bu durumu pekiştirmektedir.
Bu çerçevede Almanya, Polonya ve Güney Kore gibi ülkelerin uygulamaları karşılaştırmalı olarak incelenmiş; Türkiye’nin toplumsal ve ekonomik koşullarına uyumlu olabileceği değerlendirilen üç model önerisi geliştirilmiştir: 3 yıllık lise, 3+1 ve 2+2 modelleri.
Her bir model; kamu ve hanehalkı maliyeti, öğretmen istihdam yapısı, müfredat uyumu, uygulama kolaylığı ve toplumsal kabul gibi ölçütler üzerinden analiz edilmiştir. SETA koordinasyonunda yürütülen çalıştay bulguları, yönlendirme temelli yapısıyla 2+2 modelinin sistemin farklılaşma ve esneklik ihtiyacına daha yüksek düzeyde yanıt verebileceğini düşündürmektedir. Bu analiz ortaöğretimde daha kademeli, esnek ve veri temelli bir yapılanmaya duyulan ihtiyaca dikkat çekmektedir.
