Bu analizde Türkiye’de son yıllarda artış gösteren boşanma olgusu ve bu olgunun çocuklar üzerindeki etkileri hukuki, psikososyal ve toplumsal boyutlarıyla ele alınmaktadır. TÜİK ve Adalet Bakanlığı verilerinden hareketle boşanma oranlarının artışı, velayetin çoğunlukla anneye verilmesi ve çekişmeli davaların çocuk üzerindeki etkilerinin analiz edildiği bu çalışmada çocuğun üstün yararı ilkesinin yasal dayanakları aktarılırken uygulamada uzman desteği, sosyal inceleme raporlarının kapsamı ve dava sürelerinin uzunluğu gibi sorunlara da dikkat çekilmektedir. Ayrıca uluslararası örneklerden hareketle ortak velayet, dava kayyumu atanması ve aile ara buluculuğu gibi uygulamaların Türkiye sistemindeki yeri incelenmektedir.
Çalışmada aynı zamanda boşanma ve velayet sürecinin çocukların psikososyal gelişimi üzerindeki etkilerine de değinilmektedir. Bu kapsamda ebeveyn yabancılaşması, uzun yargı süreçlerinin meydana getirdiği belirsizlik, gelişimsel dönemlere göre farklılaşan tepkiler ve destek mekanizmalarının yetersizliği tartışmaya açılırken Aile Rehberi Sistemi gibi yeni sosyal politika araçlarının süreçte kullanılmasının potansiyel katkılarına da yer verilmektedir. Analiz çocuğun üstün yararı ilkesinin yalnızca teorik bir kavram olarak değil hukuki, psikososyal ve kurumsal boyutlarıyla birlikte ele alınması gerektiği temel argümanını savunmaktadır.
