Bu analiz, 9-20 Kasım 2026’da Antalya’da düzenlenecek 31. Taraflar Konferansı’nın (COP31) Türkiye-Afrika iklim iş birliğini nasıl güçlendirebileceğini ele almaktadır. COP30 Belém uzlaşması uyarınca zirvenin ev sahipliği ve başkanlığını Türkiye üstlenirken müzakere başkanlığını ise Avustralya yürütecektir. Zirve, küresel iklim eylemine duyulan güvenin zayıfladığı ve ABD’nin BM İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi’nden (UNFCCC) çekildiği bir döneme denk gelmektedir. Bu tablo, Batı dışı aktörlere çok taraflı gündemi şekillendirme fırsatı sunmaktadır.
Türkiye-Afrika ilişkileri son otuz yılda derinleşmiş olsa da iklim konuları bu gündemde ikincil başlık olmayı sürdürmektedir. Bu analizde, Türkiye’nin kapasitesi ile Afrika’nın ihtiyaçlarının örtüştüğü beş öncelikli sektör belirlenmiştir: yenilenebilir enerji teknolojisi transferi, iklime duyarlı tarım, iklim finansmanı, erken uyarı sistemleri ve iklim diplomasisi. Ayrıca COP31, Etiyopya’da yapılacak COP32’ye uzanan iki aşamalı bir sürecin ilk adımı olarak görülmelidir. Başarısı ise imzalanan bildirilerle değil hayata geçirilebilir projeler, belirlenmiş kurumlar ve güvenilir bir izleme süreci üretip üretmediğiyle ölçülmelidir.
